IMG_2492

Ridder

Er woont een monster in mijn hoofd. Ik ken het goed. Ik heb het bestudeerd, ernaar geluisterd en ik heb het laten razen tot we beiden uitgeput neervielen. Gisteren werd het monster wakker uit een diepe slaap, totaal onverwacht. Het was lang geleden dat het van zich had laten horen. Blijkbaar had het iets gehoord wat het herkende van lang geleden. Het begon te razen en ik luisterde, vastbesloten om het deze keer te temmen voordat ik erbij neer zou vallen. Steeds als ik dacht dat het verdwenen was, begon het weer te schreeuwen. Telkens dezelfde boze woorden.

Plotseling was hij daar, een ridder met een zwaard van woorden. Zijn stem zo helder dat het geschreeuw verstomde. Ik vroeg hem of hij het monster ook zag. Hij knikte.

“Laat me je helpen. Samen kunnen we het verslaan.”

We keken samen naar het monster, dat opeens zo groot niet meer leek. Het keek me nog even aan, alsof het zeker wilde weten dat het niet meer welkom was. Ik lachte.

“Jij bestaat niet. Monsters bestaan niet.”

Het monster droop af. De ridder legde zijn zwaard neer.

“Nu heb je wel een glas whisky verdiend.”

Reageer

file-13

Afstand

“Het is net of ik bij je ben.”

Zijn stem is het mooiste wat ik die dag gehoord heb. Afstand zou aan de telefoon geen verschil moeten maken. Toch voelt hij anders nu er even geen oceaan tussen ons in ligt. Hij vertelt me over zijn dag. Ik vertel hem over de mijne. We praten over muziek, herinneringen en onbenulligheden. Dan zeggen we niets meer. We luisteren naar elkaars ademhaling. Af en toe een zucht. De stilte vertelt alles wat we niet hardop durven zeggen.

“Ik wist het vanaf het eerste moment.”

Hij hoeft het niet uit te leggen en ik hoef niet te antwoorden. We zwijgen weer. Over een paar dagen zal de oceaan weer tussen ons in liggen. Afstand maakt ook na een jaar nog geen verschil.

Reageer




Abonneren

Ontvang een bericht als er een nieuw verhaal geplaatst is.