IMG_4152

Kerst

Ik heb geen hekel aan Kerst. Als de kerkklokken luiden, sta ik op. Ik laat de hond uit en doe mijn pyjama weer aan. Een trui erover zonder glitter. Willekeurige hapjes afgewisseld met een glaasje wijn. Ik kijk een slechte kerstfilm. Zo’n voorspelbare, sentimentele. Ik huil zonder zakdoek als alles goed komt aan het einde. En dan kijk ik er nog een.

Ik heb geen hekel aan Kerst. Als ik even geen zin meer heb in een film, luister ik muziek. Kerstmuziek die niemand kent, maar die ik luidkeels mee kan zingen. Het toetje is voor mij alleen. En als ik een tweede wil dan mag dat ook. Ik laat de hond uit in mijn pyjama. Het laatste beetje wijn hoef ik niet te delen.

Ik heb geen hekel aan Kerst. Het zou alleen wat langer mogen duren.

Reageer

ernst

Vroeger

De man op het podium zingt over vroeger, over zijn dochter, de liefde en Belle Hélène. Toen ik twaalf was, was hij mijn favoriet. Ik begreep de gillende meisjes die huilden en flauwvielen. Ik wilde ook gillen en flauwvallen, maar mijn ouders vonden me te jong. Ik droeg de groen/roze zweetbandjes en een verzameling buttons. De groen/roze plaat draaide ik grijs. Nu staat hij hier op een klein podium in een klein zaaltje. Er staan geen dranghekken. Ik kan hem zo aanraken. Hij zingt, leest voor, vertelt en speelt een enkel liedje van toen. Ik kijk naar hem en besef me dat hij even oud is als mijn vader. Ook nu raakt hij me. Het zijn niet meer de donkere haren en nonchalante blikken van toen, maar zijn woorden. De verhalen over meisjes, bloot en Bob Dylan. De liedjes, breekbaarder nu. Als hij een stukje tekst vergeet, glimlacht hij even. Een laatste liefdesliedje op piano. Mijn twaalfjarige ik sluit haar ogen en zucht.

Reageer




Abonneren

Ontvang een bericht als er een nieuw verhaal geplaatst is.