IMG_7146

Spijkerbroek

De eerste noten, een diepe stem. Een traan valt. Woorden raken een nieuwe laag. Ik sluit mijn ogen en keer naar binnen. Al weken volg ik deze weg, ontsnap ik uit een wereld waar afstand het tijdelijke abnormaal is. Van binnen maak ik me los van wat niet meer bij me hoort, elke dag een nieuwe laag. Verhalen die niet meer kloppen, gedachten die onwaarheden vertellen, angsten die me niet meer hoeven te beschermen. Ze zijn als een oude spijkerbroek: te comfortabel om weg te gooien, maar te lelijk om buitenshuis te dragen. Nu de wereld opruimt, mag ook de spijkerbroek de vuilniszak in. Nieuwe kleding went vanzelf. Voor alles wat verdwijnt, komt iets anders in de plaats. Loslaten is soms alleen maar anders vasthouden.

Reageer

nacht

Nacht

De nacht voelt vertrouwd. Het donker legt een sluier over de vervreemdende dagen. Ik denk niet over morgen. Plannen bestaan niet meer. Er is alleen vandaag. De maan is verdwaald achter de wolken en ik wacht. Ik wacht tot ze zich weer laat zien, bewijs dat alles goed is. Ik kijk naar mijn handen die niemand vasthouden. Als ik mijn ogen sluit zie ik je. Ik strek mijn armen naar je uit. Handen die willen aanraken, lippen die willen fluisteren. In het donker kan ik bij je komen. Met gesloten ogen houd ik je vast. Hier wil ik blijven, in deze sluier van troost. De nacht omarmt me. Langzaam komt de maan achter de wolken tevoorschijn. Alles is goed.

Reageer




Abonneren

Ontvang een bericht als er een nieuw verhaal geplaatst is.