bos

Bos

De stoet trekt langzaam over het zandpad. Het tempo wordt bepaald door de oudste. Voorin is het rustig, achterin worden de laatste ziekenhuisbezoekjes besproken. Een schnauzer huppelt voorop, gevolgd door een bulldog die zijn oog heeft laten vallen op een jonge golden retriever. De ochtendzon schijnt op het water. Ik hoor flarden van gesprekken over kennelhoest en museumbezoekjes. De dame naast mij wijst me op de weerspiegeling van de gele en rode bomen in het meer en merkt op dat ze nog geen vliegenzwammen gezien heeft.

‘Ik wilde toch nog even een rondje meelopen, nu Gerda er nog is.’

Ik kijk haar verbaasd aan.

‘Dat is nou precies wat ik ook dacht deze week. En hoe vreemd het zal zijn zonder haar.’

We zijn stil. De stoet trekt langzaam verder. Gerda bepaalt het tempo. De dames van het bos laten hun hondjes uit. Ik ben de jongste vandaag.

Reageer

IMG_4389

Schreeuwen

Ze is boos. Ze schreeuwt, ze huilt, haar gezicht kleurt rood. Ze is voor de derde keer omver geduwd door de tegenstander. Ik hoor het mezelf zeggen:

‘Stop met schreeuwen. Stop alsjeblieft met schreeuwen.’

Ze schreeuwt nog harder. Ze huilt nog hartverscheurender. Dan zie ik het trillen. Ik leg mijn hand op haar arm. Het trillen stopt niet. Ik zeg niets meer. Ik denk aan al die keren dat ik probeerde haar te kalmeren. Die keren dat ik zei: ‘Doe dat niet. Stop daar mee. Word nou alsjeblieft rustig.’ Ik wil haar zeggen dat ze mag blijven schreeuwen. Dat het niet erg is dat anderen haar horen. Ik wil haar zeggen dat ze mag schreeuwen, boos mag zijn, op tafels mag gaan staan en aanwezig mag zijn. Dat ze mag zijn wie ik heel lang niet geweest ben. Ik sla een arm om haar heen en laat haar huilen.

Reageer




Abonneren

Ontvang een bericht als er een nieuw verhaal geplaatst is.