IMG_6251

Kalenderblaadje

Het is maandagavond en ik zwaai naar een ver familielid in Zuid-Afrika. We vonden elkaar toevallig via een stamboomsite. Nu lacht hij naar me op het schermpje van mijn telefoon en vertelt over zijn moeder, die uit mijn geboortedorp kwam. Haar opa was de broer van de opa van mijn opa. Ver weg en nu even heel dichtbij. Zijn vrouw zegt dat ik op zijn tante lijk. Ik trek het boek uit de kast dat ik jaren geleden van mijn grootouders kreeg. Genealogische aantekeningen over mijn familie. Er valt een kalenderblaadje uit. Zaterdag 13 april. “Verloren liefde bestaat niet”, is het citaat van de dag. Ik weet niet wie het blaadje in het boek gestopt heeft. Mijn moeder, mijn grootmoeder? Verloren liefde bestaat niet. De liefde die je kreeg, kan je niet verliezen. Degene die ze gaf, kan ze niet meer wegnemen. Of het nu jaren waren of slechts enkele uren op een warme zomerdag. De liefde die je gaf, blijft gegeven. Ik veeg een traan weg en zwaai naar een ver familielid in Zuid-Afrika.

Reageer

bos

Bos

De stoet trekt langzaam over het zandpad. Het tempo wordt bepaald door de oudste. Voorin is het rustig, achterin worden de laatste ziekenhuisbezoekjes besproken. Een schnauzer huppelt voorop, gevolgd door een bulldog die zijn oog heeft laten vallen op een jonge golden retriever. De ochtendzon schijnt op het water. Ik hoor flarden van gesprekken over kennelhoest en museumbezoekjes. De dame naast mij wijst me op de weerspiegeling van de gele en rode bomen in het meer en merkt op dat ze nog geen vliegenzwammen gezien heeft.

‘Ik wilde toch nog even een rondje meelopen, nu Gerda er nog is.’

Ik kijk haar verbaasd aan.

‘Dat is nou precies wat ik ook dacht deze week. En hoe vreemd het zal zijn zonder haar.’

We zijn stil. De stoet trekt langzaam verder. Gerda bepaalt het tempo. De dames van het bos laten hun hondjes uit. Ik ben de jongste vandaag.

Reageer




Abonneren

Ontvang een bericht als er een nieuw verhaal geplaatst is.